Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Τον χωρισμό δεν τον συζητάς, τον ανακοινώνεις...!

Την τελευταία περίοδο μιλώ με αρκετούς ανθρώπους που βρίσκονται στη διαδικασία λήψης απόφασης χωρισμού. Άλλοι πιο κοντά στην απόφαση αυτή, άλλοι πιο μακριά, άλλοι στη διερεύνησή της και άλλοι στην υλοποίησή της!

Βλέπω ανθρώπους που μετά από μία μεγάλη διαδρομή έφτασαν στο σημείο να αξιολογούν ως αρνητική τη σχέση που έχουν σε ότι αφορά τους ίδιους και την προσωπική τους εξέλιξη. Συναισθήματα θυμού, πικρίας, νοσταλγίας, φόβου, ανασφάλειας και ενοχών συγκεχυμένα όλα μέσα τους, τους ωθούν όλο και περισσότερο στη λήψη αυτής της απόφασης. Και όταν αυτή η απόφαση έχει πλέον ληφθεί, πιάνω τον εαυτό μου να τους λέει: 'Τον χωρισμό δεν τον συζητάς, τον ανακοινώνεις!'

Απαραίτητη η συζήτηση, βασική και θεμελιώδης για το χτίσιμο της σχέσης, την επίλυση των διαφορών και την επικοινωνία με τον άλλον. Απαραίτητη για την εξέλιξη της σχέσης με τον άλλον, για το μοίρασμα και την συνύπαρξη. Τι νόημα όμως έχει αυτή, όταν έχουμε αποφασίσει να χωρίσουμε?

Εάν έχεις πράγματι αποφασίσει ότι επιθυμείς τον χωρισμό, παύεις να εστιάζεις στον άλλον και στη σχέση και εστιάζεις στον εαυτό. Στόχος σου δεν είναι η 'συμφωνία' με τον άλλον για την ορθότητα της απόφασής σου, αλλά η συμφωνία με τον εαυτό. Στόχος σου δεν είναι η συγκατάθεση του άλλου αλλά η ενημέρωσή του για το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι. Ο χωρισμός λοιπόν είναι μια δική σου απόφαση και όχι μια κοινή απόφαση. Το σημείο στο οποίο επιδίωκες κοινές αποφάσεις το υπερέβησες με την απόφαση σου για χωρισμό. Η περίοδος κατά την οποία συζητούσες (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να συζητάς) είναι η περίοδος που προσπαθούσες να αποφύγεις τον χωρισμό. Τώρα, εάν έχεις πλέον αποφασίσει να φύγεις, δεν συζητάς ... ενημερώνεις! Ο χωρισμός τόσο ως προς τη λήψη της απόφασης αλλά και ως προς την υλοποίησή του, είναι το πρώτο έμπρακτο βήμα προς τη διαφοροποίησή σου, έξω από τον κοινό σας χώρο.

Μπορεί όλο αυτό να είναι ίσως και αυτονόητο και προφανές, τόσο αυτονόητο όμως που ξεχνάμε συχνά να το 'βλέπουμε'. Και μέσα σ'αυτήν την έλλειψη επίγνωσης, βλέπω τους ανθρώπους να διαπραγματεύονται, να περιμένουν να πείσουν, να προσπαθούν να συγκεντρώσουν 'τεκμήρια' για να αγανακτήσουν και τον άλλον, προσμένοντας ότι αυτή η αγανάκτηση στην οποία θα τον ωθήσουν θα οδηγήσει στην κοινή συμφωνία του χωρισμού. Μια προσπάθεια να γίνουν όλο και πιο έντονα εχθροι μέσα στη σχέση, ώστε να μπορέσουν να χωρίσουν σαν φίλοι. Λιγάκι ειρωνικό και τραγικό, σωστά;

Όχι, όταν έχεις αποφασίσει να χωρίσεις, δεν περιμένεις την κατάλληλη στιγμή και τον κατάλληλο τρόπο για να μην πληγωθεί ο άλλος, γιατί ουσιαστικά χωρίζεις για αυτόν ακριβώς τον λόγο: επειδή έχεις συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος σου δεν μπορείς πλέον να συμβάλεις στην ευτυχία του άλλου. Όταν έχεις αποφασίσει να χωρίσεις, σκέφτεσαι το όφελος του εαυτού σου αποκομμένο από το όφελος του άλλου, γι' αυτό και φεύγεις. Όταν έχεις αποφασίσει να χωρίσεις, εύχεσαι και ο άλλος να μπορέσει να ορθοποδήσει και να βρει τον εαυτό σου, αλλά δε βλέπεις τον εαυτό σου κομμάτι αυτής της δικής του προσπάθειας.


Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και τα συναισθήματά μας. Χωρίζουμε για τον εαυτό μας και για κανέναν άλλον, εάν το αποδεχθούμε αυτό θα χωρίσουμε με αξιοπρέπεια και για εμάς και εν τέλει και για τον άλλον!

Διαβάστε επίσης: Ερωτευμένοι μια ζωή με τον ίδιο άνθρωπο;
                             Χώρισα ... έκανα καλά;

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

'Χώρισα .... έκανα καλά;'

Είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσεις αν το πιο επώδυνο στάδιο είναι αυτό της λήψης της απόφασης για τον χωρισμό ή των αμφιβολιών που μπορεί στην πορεία κατά στιγμές, να προκύπτουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις χωρισμού οι αμφιβολίες το πρώτο διάστημα που ακολουθεί τον χωρισμό, έρχονται και καρφώνονται σαν έμμονες ιδέες που βασανίζουν, εγκλωβίζουν και δεν αφήνουν να προχωρήσουμε παρακάτω:

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Εκδήλωση με Θέμα 'Το Δράμα της Βίας στην Οικογένεια'- Προβολή ταινίας


Εκδήλωση με Θέμα:
"Το Δράμα της Βίας στην Οικογένεια"

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015, 7.30 μμ

Αίθουσα εκδηλώσεων ΦΑΑΘ
Διεύθυνση: Αγίας Σοφίας 38, 5ος όροφος

Μετά την προβολή της ταινίας θα πραγματοποιηθεί συζήτηση

Συμμετέχουν:
Λ. Κεσίδου (Δημοσιογράφος, συντονίστρια)
Ε. Θεοδοσιάδου (Ψυχολόγος, Κ.Σ.Θ.-Γ.Γ.Ι.Φ)
Ζ. Πασσιά (Κοιν.Λειτουργός, "Καταφύγιο Γυναίκας")
Γ. Βαρδαρινός (Σκηνοθέτης "Νουάρ Πρότζεκτ")
Α. Μπαρτζουλιάνου (Σεναριογράφος "Νουάρ Πρότζεκτ")

Είσοδος Ελεύθερη






Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Το βλέμμα!


Προετοιμαζόμαστε στην επαφή μας με τους άλλους. Ψάχνουμε τα πιο εύστοχα λόγια για να εκφράσουμε αυτά που θέλουμε, χρησιμοποιούμε το σώμα μας ως εργαλείο, ντυνόμαστε κατάλληλα για να παρουσιαστούμε στον άλλον  ... ρούχα, λόγια, σώμα, επιλέγουμε τα κατάλληλα, μέσα από ένα ρεπερτόριο ανάλογα με το τι νιώθουμε ότι θα εκφράσει καλύτερα το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε ...κάτι πάνω μας μένει όμως ακατέργαστο χωρίς δυνατότητα 'σκηνοθέτησης' ....το βλέμμα. Δεν μπορείς να το χειριστείς, να το παραλλάξεις, θα εκφράζει αυτό που είσαι εκείνη τη στιγμή- πολλές φορές ακόμα και αυτό που εσύ ο ίδιος σου δεν ξέρεις. Δε θα κρύψει, δε θα προσθέσει τίποτα πέρα από αυτό που πραγματικά είσαι.

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται ή χαρίζεται;

Πόσο στερεότυπη είναι η φράση 'κερδίζω την εμπιστοσύνη'! Σε σημείο που ίσως η λέξη 'εμπιστοσύνη' γίνεται αυτονόητος συνειρμός δίπλα στη λέξη 'κερδίζω' . Κι όμως για τις σχέσεις μας είναι πολύ πιο βοηθητικό όταν η εμπιστοσύνη χαρίζεται αντί να κερδίζεται.

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Πώς να αλλάξουμε τον άλλον

Αν το τζίνι σας προσέφερε τρεις ευχές σε ότι αφορά τις σχέσεις σας τι θα ευχόσασταν; Οι περισσότεροι νομίζω θα συμπεριλαμβάναμε μια αλλαγή που έχει να κάνει με τον άλλονΝα γίνει πιο βοηθητικός, πιο συνεργάσιμος, να σταματήσει τη γκρίνια, να γίνει πιο τρυφερός. Όσο όμως δεν υπάρχουν τζίνι και μαγικά ραβδάκια, ο μόνος τρόπος να αλλάξει ο άλλος, είναι η δική μας αλλαγή!

Αποτελεί συνήθεια στην καθημερινότητά μας η αναζήτηση των δυσκολιών μας. Ιδίως στις σημαντικές σχέσεις μας. Και είναι συνήθως πιο εύκολο να εντοπίσουμε ‘τα λάθη’ του άλλου από τα δικά μας, για τον ίδιο λόγο που η παρατήρηση του άλλου είναι πιο εύκολη από την αυτοπαρατήρησή μας. Εντοπίζουμε λοιπόν τα λάθη του άλλου. Επόμενο βήμα; Υπομονή ίσως…. Όσο όμως  ‘υπομένουμε’ τόσο συνήθως αυτό που μας ενοχλεί, ως δια μαγείας γίνεται πιο έντονο. Υπομένουμε εμείς επιμένει πιο έντονα αυτό. Όχι, δεν είναι η κακή μοίρα μας που φταίει, συνήθως αυτό που συμβαίνει στους ‘υπομονετικούς’ ανθρώπους είναι ότι στην προσπάθειά τους να κάνουν υπομονή, προσηλώνουν την προσοχή τους σ’ αυτό που με τόσο κόπο προσπαθούν να υπομείνουν, με αποτέλεσμα να το υπερμεγενθύνουν.  ‘Διαβάζουν’ στη συμπεριφορά του άλλου διαρκώς το λάθος του, καθώς εφόσον βρίσκονται στη ‘μάχη της υπομονής’ πρέπει να δώσουν περιεχόμενο σ’ αυτήν.

Κάποια στιγμή και η υπομονή τελειώνει και τότε αρχίζει η δράση. Η δράση αυτή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και από σχέση σε σχέση. Επισημάνσεις, παρατηρήσεις, γκρίνια, κριτική, παράπονα, επιθέσεις. Η μορφή της δράσης διαφορετική, το αίτημα όμως το ίδιο: να σταματήσει ο άλλος να κάνει αυτό που κάνει. Τι ακολουθεί; Συνήθως απογοήτευση. Είτε γιατί η προσδοκώμενη αλλαγή του άλλου δεν έρχεται είτε επειδή έρχεται αλλά δε διαρκεί για πολύ.

Γιατί να είναι τόσο κλασσική αυτή η κατάληξη στις προσπάθειες  μας για αλλαγή στις συμπεριφορές του άλλου; Ίσως επειδή το θέμα δεν είναι να γνωστοποιήσουμε στον άλλον τι θέλουμε να αλλάξει. Αν αυτή είναι η πρόθεσή μας, μια απλή αναφορά ή περιγραφή είναι αρκετή. Ίσως ο άλλος όμως να μην αλλάζει, όχι επειδή δεν ξέρει τι μας ενοχλεί, αλλά επειδή δεν μπορεί στις συγκεκριμένες συνθήκες της σχέσης (το ‘δε θέλει’ ας το δούμε λίγο από τη ματιά του ‘δεν ξέρει πώς’).


Το ερώτημα λοιπόν ‘πώς θα αλλάζαμε στον άλλον αυτά που μας ενοχλούν’ μετατρέπεται σε ‘κάνοντας τι θα βοηθούσαμε τον άλλον να τα αλλάξει’. Και έτσι έχουμε αμέσως συμπεριλάβει στην προσπάθειά μας τον εαυτό μας. Η προσδοκώμενη αλλαγή δεν είναι η δική του αλλά η δική μας. Τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε στη δική μας συμπεριφορά ώστε να βοηθήσει στην αλλαγή του άλλου; Τις περισσότερες φορές οι συμπεριφορές που μας ενοχλούν στον άλλον, έρχονται ως απάντηση σε δικές μας συμπεριφορές, οι οποίες δικές μας απαντούν σε προηγούμενες του άλλου … και πάει λέγοντας. Τι θα γινόταν λοιπόν, αν αντί να ψάχνουμε αν η κότα έκανε το αβγό, αποφασίζαμε με μια δική μας αλλαγή να σπάσουμε αυτές  τις αλυσιδωτές συμπεριφορές επικοινωνίας μας; Αν για παράδειγμα, στο φίλο που μας εκνευρίζει με την επιμονή του στο να ακούγεται η γνώμη του, αντί να εναντιωνόμασταν γινόμασταν απλά αδιάφοροι; Ή στη γκρίνια της συζύγου αντί να υπεκφεύγουμε κουρασμένοι, δίναμε βαρύτητα στους μονολόγους της και δείχναμε ενδιαφέρον; Ίσως και τίποτα … σίγουρα όμως αντιδρώντας με τον ίδιο τρόπο όπως πάντα, το ‘ίσως τίποτα’ είναι ‘σίγουρα τίποτα’. Γιατί είναι λιγάκι ανόητο επαναλαμβάνοντας το ίδιο πράγμα να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα!

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

καθημερινοί διάλογοι, αυριανές σχέσεις!!!

-Μαμα, θελω να φαω ,πειναω.
-Οχι δε θελεις ακομα, δεν περασαν 3 ωρες ,ξερω εγω.

-Μαμα, θελω να με παρεις αγκαλια
-Οχι δεν πρεπει, θα καλομαθεις.

-Μαμα, κοιτα, μαθαινω το σωμα μου!
-Οχι δεν κανει μου ειπαν, βαλε την πιπιλα σου

-Μαμα, θελω να κοιμηθουμε μαζι.
-Δεν γινεται παιδι μου πρεπει να γινεις ανεξαρτητος ανθρωπος.

-Μαμα, φοβαμαι το σκοταδι ,μη φευγεις!

-Μια χαρα θα εισαι κοιμησου..


-------------------------------------------------------------------------

-Παιδι μου, σου μιλαω δεν ακους!?
-Αφου δεν ξερεις μωρε τιποτα, ξερω εγω!

-Παιδι μου, γιατι απομακρυνεσαι απο μενα?
-Ετσι συνηθισα μαμα ,τι ειμαι κανα μαμοθρεφτο?

-Παιδι μου, γιατι δεν εκφραζεσαι και κλεινεσαι στον εαυτο σου?
-Δεν εχει νοημα να εκφραζομαι ,αλλωστε εμαθα να εχω υποκαταστατα.

-Παιδι μου, γιατι δεν καθεσαι να φαμε σαν οικογενεια?
-Ειμαι ανεξαρτητος μαμα!

Παιδι μου, φοβαμαι να πεθανω μονη , μη φευγεις!
Μια χαρα θα εισαι μαμα, κοιμησου...


της Μιρελλας Μανεση

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Τι πενθούμε στο πένθος....;

Δε θα αναφερθώ εγώ στα πέντε στάδια του πένθους, δε θα δώσω ορισμό ούτε συμπτώματα και χαρακτηριστικά του πένθους. Θα δω το πένθος σε ένα άλλο επίπεδο, αναρωτώμενη του τι ακριβώς πενθούμε στο πένθος…

Είναι προφανές νομίζω ότι η κατάσταση πένθους προϋποθέτει μια απώλεια. Γι’ αυτό και πολύ συχνά μπορεί να βρισκόμαστε σε κατάσταση πένθους,  χωρίς να έχουμε να αντιμετωπίσουμε το θάνατο, αλλά το τέλος μιας σχέσης. Μέσα από τη συστημική θεώρηση των πραγμάτων βλέπουμε ότι η απώλεια αυτή συνδέεται πάντα με μια σχέση.

Στην περίπτωση του θανάτου, μπορεί να νιώθουμε τη θλίψη για το άτομο που χάσαμε, αισθανόμενοι άσχημα για αυτά που ο ίδιος χάνει μέσα από την απώλεια της ζωής του. Ή νιώθουμε άσχημα για το τι σημαίνει η απώλεια αυτού στους δικούς του ανθρώπους. Τα συναισθήματα της συμπόνοιας, της ενσυναίσθησης, της συμπάθειας. Τι ακριβώς όμως προκαλεί αυτή η απώλεια σε εμάς, στην ύπαρξή μας και κάνει την κατάσταση του πένθους τόσο επώδυνη;

Βασικό μου σημείο για να καταλάβω τον άνθρωπο που πενθεί είναι ότι μαζί με την απώλεια αυτού του ανθρώπου έρχεται και η αίσθηση απώλειας μιας σχέσης. Χάνω έναν δικό μου άνθρωπο σημαίνει παράλληλα χάνω μια σημαντική για μένα σχέση. Και η απώλεια αυτής της σχέσης γίνεται επώδυνη, γίνεται πένθιμη, γιατί οδηγεί στην αίσθηση ότι χάνω κάτι και από εμένα. Όσοι έχουμε πενθήσει νομίζω θα συμφωνήσουμε στην κοινή αυτή αίσθηση του ‘κάτι από εμένα πέθανε’. Και αυτό ίσως γίνεται πιο εύκολα κατανοητό, αν σκεφτούμε ότι με το θάνατο για παράδειγμα των γονιών μου μπορεί να νιώθω ότι παύω να είμαι πλέον ‘γιος’, ‘κόρη’, όπως μπορεί σε άλλες περιπτώσεις να νιώσω ότι παύω να είμαι ‘ο/η κολλητός/η φίλος/η’ ή ‘ο αδερφός’ ή ‘αυτός/η  που είναι απαραίτητος για κάποιον’.
Σε κάθε σχέση μας, όπως γνωρίζουμε τον άλλον, γνωρίζουμε και μια άλλη όψη του εαυτού μας. Στο πένθος μπορεί να αποσυγκροτηθούμε λοιπόν, γιατί μπορεί να νιώσουμε ότι χάνουμε την επαφή με αυτήν την όψη του εαυτού μας. Υπάρχουμε μέσα από τις σχέσεις μας και η ίδια η σχέση μας με τον εαυτό μας εξαρτάται από τις σχέσεις μας με τους άλλους!


Μία θεραπευτική σχέση σε κατάσταση πένθους, θα μπορούσε να είναι βοηθητική καθώς θα σταθεί ένας ‘ασφαλής’ χώρος για την εκτόνωση, έκφραση και διερεύνηση όλων αυτών των συναισθημάτων. Στόχος στη συστημική ψυχοθεραπεία θα ήταν η ανάδυση ενός νέου νοήματος για τη ζωή μας μετά την απώλειά μας και η διερεύνηση ενός ‘νέου εαυτού’ που μπορεί να γεννιέται μέσα από την απώλεια αλλά και να εξελίσσεται πέρα από αυτήν!

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ενεργητική ακρόαση: Πώς μπορούμε να βοηθούμε κάποιον ‘ακούγοντας’ πίσω και πέρα από αυτό που λέει;


Νομίζω όλοι μας λίγο πολύ αναρωτιόμαστε συχνά κατά πόσο βοηθητικός μας ήταν ο άλλος που επιλέξαμε να μοιραστούμε το πρόβλημα μας. Ή και πόσο βοηθητικοί υπήρξαμε στον άλλον που κατέφυγε σε εμάς για να μοιραστεί το πρόβλημά του. Είτε αυτό έχει να κάνει με μια συντροφική σχέση, είτε φιλική είτε και γονεϊκή.
Η ενεργητική ακρόαση είναι σίγουρα μια διαδικασία πολύ πιο βαθιά και ουσιαστική από αυτό που λανθασμένα αρκετοί ερμηνεύουν ως ‘επαναλαμβάνω τα λόγια του άλλου, χωρίς να τοποθετούμαι’. Είναι ουσιαστικά μια δεξιότητα επικοινωνίας που στηρίζεται στην ενσυναίσθηση (μπορώ να μπω στη θέση του;) στην κατανόηση και αποδοχή του άλλου και στο σεβασμό στη δυσκολία που βιώνει.

Πόσες φορές έχουμε βρεθεί στη θέση του να θέλουμε να βοηθήσουμε τον άλλον και να ‘στίβουμε’ το κεφάλι μας  για να κατεβάσει ιδέες και προτάσεις που μπορεί να φανούν χρήσιμες. Αρκετά συχνά, στην προσπάθειά μας να υπάρξουμε εφευρετικοί διαπιστώνουμε ότι ό, τι και να προτείνουμε απορρίπτεται από τον άλλον γιατί έχει ήδη δοκιμαστεί ή επειδή δεν μπορεί να δοκιμαστεί! Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι στ’ αλήθεια, εφόσον πριν μοιραστεί μαζί μας τη δυσκολία του προφανώς έχει καταβάλει πολύ χρόνο, προσπάθεια και ενέργεια προσπαθώντας να εξαντλήσει ο ίδιος του όλες τις εναλλακτικές λύσεις του. Πώς και πιστεύουμε εμείς ότι μέσα από μια σύντομη συζήτηση θα έρθουμε με μια φαεινή ιδέα που ο ίδιος στην πορεία του δε σκέφτηκε; Δεν αμφισβητώ ότι αυτό κάποιες φορές μπορεί να ισχύσει, σίγουρα όχι όμως στο βαθμό που εμείς θεωρούμε.
Ίσως λοιπόν, να ήταν αρκετά πιο χρήσιμο από το να αναλωνόμαστε στην προσπάθειά μας να συμβουλέψουμε, να προτείνουμε ή και να καθοδηγήσουμε, να μείνουμε στην απόπειρα κατανόησης του άλλου και καθρεφτίσματος αυτού που έχουμε κατανοήσει.
Μέσα από κάθε πληροφορία που μας δίνει ο άλλος στην επικοινωνία μας, πέρα από αυτό που λέει, μπορεί κανείς να διακρίνει και ένα σωρό άλλες πληροφορίες που αφορούν πληροφορίες για το πώς νιώθει σε σχέση μ’ αυτό που λέει, τι προσδοκά, τι φοβάται, ποιες οι αξίες του αλλά και πληροφορίες που έχουν να κάνουν με το τι προσδοκά από εμάς και από τη σχέση μας. Φανταστείτε λοιπόν την πορεία μιας συζήτησης όταν μέσα σ’ αυτό που μας λέει ο άλλος εμείς προσπαθούσαμε να ‘διαβάσουμε’ κάτω από αυτό που λέει και να κάνουμε κάποιες ερωτήσεις γύρω από αυτό ή να μοιραστούμε τις υποθέσεις μας μαζί του.
Εκεί για παράδειγμα, στον ταλαιπωρημένο σύζυγο που γυρνάει από τη δουλειά με τη δήλωση στη γυναίκα του ‘…τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο στη δουλειά’ , η γυναίκα του θα μπορούσε να βομβαρδίσει με διευκρινιστικές ερωτήσεις του τύπου ‘..τι έγινε..πότε …ποιος…..και συ τι είπες’, ή να αρχίσει τις προτάσεις ‘εγώ σου λέω μίλα με το αφεντικό σου επιτέλους’ . Ένας άλλος δρόμος  μέσα από την ενεργητική ακρόαση, είναι απλά να καθρεφτίσει αυτό που ‘διαβάζει’ ‘φαίνεσαι πολύ αγχωμένος και προβληματισμένος…μήπως νιώθεις ανασφάλεια ότι μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου;’  Να καταλάβει το μήνυμα της σχέσης ‘μου φαίνεται θες να το συζητήσουμε για να το εκτονώσεις’ ή  και να τον βοηθήσει να προχωρήσει τη σκέψη του ‘τι νομίζεις ότι θα σε βοηθούσε να κάνεις, σ’αυτήν τη φάση;’
Τι συμβαίνει λοιπόν εκείνη τη στιγμή της ενεργητικής ακρόασης; Δίνει η γυναίκα το μήνυμα στο σύζυγο ότι μπορεί να τον καταλάβει και  ορίζοντας αυτό που βλέπει,  τον βοηθά και τον ίδιο να συνειδητοποιήσει τη διάσταση του συναισθήματός του. Δείχνει εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του ίδιου αποστασιοποιούμενη από τις συμβουλές που θα μπορούσε να δώσει και αυτό δημιουργεί ένα κλίμα σεβασμού στη σχέση. Δηλώνει τη διαθεσιμότητά της να ακούσει και να ανταποκριθεί στο βαθμό που ο άλλος θα ζητήσει.
Νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι, ότι πολλές φορές όταν καταφεύγουμε στον άλλον με έναν προβληματισμό μας, δε θέλουμε ούτε να ακούσουμε τη γνώμη του, ούτε την πρότασή του. Πολλές φορές θέλουμε απλά να μοιραστούμε, να νιώσουμε ότι ο άλλος μας καταλαβαίνει ίσως και να ξεμπλοκάρουμε μέσα από την κουβέντα αυτή. Εκεί το να ακούμε ενεργητικά, προσπαθώντας να βάλουμε σε λόγο τα συναισθήματα που αντιλαμβανόμαστε από τον άλλον και τις σκέψεις που ίσως υποθέτουμε ότι υπαινίσσεται, ίσως θα ήταν το πιο βοηθητικό για το πρόβλημα του.  Σίγουρα όμως θα ήταν και πιο επωφέλιμο για τη σχέση μας την ίδια!

Δείτε επίσης: Η εμπιστοσύνη κερδίζεται ή χαρίζεται;